ബ്രഹ്മാണ്ഡം

 ഞാനും, ഞങ്ങളും

നീയും, നിങ്ങളും,

എല്ലാവരുമുണ്ടായിട്ടും;

നമ്മളെന്തേ ഒറ്റയ്ക്കായിപ്പോയത് ?.....

ഏറ്റവും ഒടുവിൽ അടയാളം വച്ച

വരികൾ പറഞ്ഞത്;

ബ്രഹ്മാണ്ഡം,

156 പ്രകാശ വർഷങ്ങളുടെ

നിസ്സംഗതയെപ്പറ്റിയാണ്,

എന്നാണ്.

അതിനപ്പുറം,

ഒന്നുമില്ലെന്ന്,

അല്ലെങ്കിൽ

ഉണ്ടെന്നു

പറഞ്ഞ പുസ്തകം;

അവരുടെ കയ്യിലാണ്.

കാക്കത്തൊള്ളായിരം

പൂജ്യങ്ങളുടെ

നിസ്സംഗതയിലേയ്ക്ക്, വെറുതേ,

ഞാനൊന്നളന്നുനോക്കി.

ഏറ്റവും കൂടിയ ദൂരം

ഞാനും ഞാനും

തമ്മിലാണെന്ന്

 നമ്മുടെ

നിഴൽ പറഞ്ഞു.

കാഴ്ചയുടെ മറുപുറം

ആദ്യം കണ്ണു തുറക്കുമ്പോൾ
നമ്മൾ അറിയുന്നില്ല.

കണ്ണു കണ്ണാണെന്നും,
കാണാൻ പോകുന്നതു മുഴുവൻ
കാഴ്ചയാണെന്നും,
അറിയാത്തതു കൊണ്ടായിരിയ്ക്കും.



അവസാനം കണ്ണടയുമ്പോഴും….


കണ്ണിന്റെയും കണ്ട കാഴ്ചകളുടേയും
മറുപുറം അറിഞ്ഞതു കൊണ്ടായിരിയ്ക്കും.



ഇന്നലെ സ്വന്തം ചിതയിലൂടെ ഞാൻ
ഒന്നൂർന്ന് നോക്കി.


കത്തി നിൽക്കുന്ന കൂടാരം പോലെ,

അകത്തൊന്നുമില്ലായിരുന്നു.

ഞാനും നിങ്ങളുമില്ലായിരുന്നു.
കണ്ണും കാഴ്ചയുമില്ലാത്തതുപോലെ….

എന്നിട്ടും ഞാൻ കാത്തുനിന്നു,
എന്തോ ബാക്കിയുള്ളതു പോലെ.

തെക്കേ ഇടവഴിയിലും,
കുളത്തിന്റെ കരയിലും,
മണ്ണാർക്കാടിന്റെ ഇരുട്ടിലും
ഞാൻ തിരഞ്ഞു നോക്കി….
കിടന്നുറങ്ങിയ പീടികത്തിണ്ണയിൽ,
അഡ്വലിന്റെ അടിയിലും,
നെരിപ്പോടിന്റെ ചുവട്ടിലും,
ഒരു തെളിവും ബാക്കിയില്ലായിരുന്നു.

തറവാട്ടു മുറിയിൽ,
വായിച്ചു മുഴുമിയ്ക്കാത്ത പുസ്തകങ്ങളിൽ,
ഞാൻ ബാക്കിയില്ലായിരുന്നു.

പിന്നെ പണ്ട് അച്ഛന്റെ കർമ്മങ്ങൾ
ചെയ്തു തീർത്ത രാത്രിയിലെ പോലെ
തെക്കോട്ട് തുറക്കുന്ന ജനൽ തുറന്ന്
കാത്തു നിന്നു.
ഈ കുറി എന്നെത്തന്നെ;


വെളുപ്പിനു കുട്ടികൾ ബലിയിടാൻ
തുടങ്ങിയിരുന്നു.

വരാത്ത ബലിക്കാക്കകളെ കാത്തു
നിന്ന കുഞ്ഞുമക്കളുടെ
കുശു കുശുപ്പിൽ
എനിയ്ക്കെന്റെ പേർ ഓർമ്മ വന്നു.

ഏഴാം നാൾ കടലിൽ
അസ്ഥികളൊഴുക്കിയപ്പോൾ

തിരിച്ചറിഞ്ഞതു പോലെ
കാറ്റില്ലാത്ത
ഒരു തിര വന്നു.

പുറം കടലിൽ
അസമയത്ത്
മഴ തുടങ്ങിയെന്ന്
അവസാത്തെ
വഞ്ചിക്കാരൻ
പറഞ്ഞു.

ജന്മാന്തരം

അശാന്തിയുടെ സന്ധ്യയിൽ, ഹിൻഡൻ കനാലിനപ്പുറം, കരവിടുന്ന കപ്പലിന്റെ,

ഓർമ്മ ഇരുണ്ട് തുടങ്ങിയിരുന്നു.



മോനോട് പറഞ്ഞു.

“കുട്ടു, ഇതൊന്ന് പെയിന്റ് ചെയ്ത് നോക്ക്“.

അവന്‍ ഒന്നും മനസ്സിലാകാത്തതു പോലെ, വെറുതെ ഒന്നു നോക്കി.

കാലത്ത് എണീറ്റപ്പോഴേയ്ക്കും മോനുസ്ക്കൂളിൽ പോയ്ക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു.

അവന്റെ മുറിയിലുണക്കാനിട്ട പെയിന്റിങ് ഇതായിരുന്നു.

മോന്റെ “സുപ്രഭാത“ ത്തിന്റെ ഉന്മേഷത്തിലന്നു നടക്കാനിറങ്ങിയതു ഹിൻഡന്റെ മുകളിലെ
പാലത്തിലൂടെ, ഇന്ദിരാപുരത്തേയ്ക്കായിരുന്നു.

കിഴക്കുദിച്ചു നിന്ന കപ്പലിന്റെ വിളക്കുമരം
ഹിൻഡന്റെ കണ്ണായി.

പാലത്തിനു മുകളിലെ കാഴ്ച ഇങ്ങനെയായിരുന്നു.

സന്ധ്യയ്ക്കു മോനു ഫോട്ടോ കാണിച്ചു കൊടുത്തപ്പോളവനും നടക്കാനിറങ്ങണം.

തിരിച്ചു രാത്രി മാനത്തും ഹിൻഡനിലും അവനു കിട്ടിയ കാഴ്ച ഇതായിരുന്നു.

അഭയമില്ലാത്ത സ്വാതന്ത്ര്യം

പിന്നെയും
പണിത്
പിന്നെയും തകർക്കുന്ന
ശാഠ്യക്കാരനായ
നിങ്ങളുടെ
സ്വന്തം മകനായി
എന്നെ കാണാൻ
കഴിയുമോ?
തല നരയ്ക്കാൻ തുടങ്ങുന്ന
ഈ കാലത്ത്, ഞാനിപ്പോഴും
തിരയുന്നത്
എന്നെയറിയുന്ന
പിതാവിനേയും മാതാവിനേയും ആണ്.
അവസാനത്തെ
മണൽക്കൂടും തകർത്ത്
ആഞ്ഞ് വരുന്ന തിരയ്ക്ക് പിന്നിൽ
അനന്തമായ കടലിനു
പുറകിൽ
അസ്തമിയ്ക്കുന്ന സൂര്യനു
മുകളിൽ
ആദ്യം കാണുന്ന നക്ഷത്രമില്ലേ?
അതാണ്
നിങ്ങൾ എനിയ്ക്ക്
തരുന്ന സ്നേഹം.

ഒരു പേരിന്റെ ഓർമ്മയിൽ - പേരില്ലാത്ത ഒരു കവിത

ഒരു ജാലകം ഉണ്ട് എന്റെ വീട്ടിൽ
അഴികളില്ലാത്തത്
അതിനിന്നലെ വരെ നിന്റെ പേരായിരുന്നു
കാണാൻ കൊതിച്ച കിനാക്കളത്രയും
മഴയായ് പെയ്തു തീർന്നപ്പോൾ
ഒന്നിച്ചിരുന്ന് നമ്മൾ കണ്ടു തീർത്തത്
ആ ജാലകത്തിലൂടെ ആയിരുന്നു
ബാക്കി വന്ന സമ്മാനങ്ങളുടെ
കണക്കെടുക്കുകയായിരുന്ന
ഇന്നലെ രാത്രി, അടച്ചിട്ട മുറിയിൽ
ഒരു ജന്മം മുഴുവൻ പാടിത്തീറ്ക്കാൻ പാട്ട്
നീ ഒരു കുന്നിക്കുരുവിലാക്കിത്തന്നത്
കഥകൾ തീരാത്ത ഒരു പുസ്തകം
സ്വർണ്ണക്കസവുള്ള ഒരു നാട
മിഠായിക്കടലാസ്സ്കൊണ്ട് തീർത്ത ഒരു കുഞ്ഞ്
എല്ലാമൊളിച്ചു വെയ്ക്കാൻ സ്ഥലം ഭൂമിയിൽ
ബാക്കിയില്ലല്ലോ എന്ന് വിഷണ്ണനായി
ഞാൻ ജാലകപ്പുറത്ത് ഭൂമിയെത്ര
ചെറുതായിപ്പോയി എന്നോർത്തു
അപ്പോഴാണ് അവൾ വന്നത്
ആ അണ്ണാൻ കുഞ്ഞ്
ഇതുവരെ കിട്ടിയതും കിട്ടാനിരിയ്ക്കുന്നതുമായ
എല്ലാ സമ്മാനങ്ങളും ഓർമ്മകളും സ്വപ്നങ്ങളും
ഒളിച്ച് വെയ്ക്കാനവളുടെ കൂട്ടിൽ സ്ഥലം
തരാമെന്ന് പറഞ്ഞു
പുറത്ത് ബാൽക്കണിയിലെ ഉണക്ക മരത്തിന്റെ
താഴെയാണ് കൂട്
സൌകര്യത്തിനു വേണ്ടി ഞാനവൾക്ക്
ഒരു പേരിടട്ടെ എന്നു ചോദിച്ചു
അവൾ പറഞ്ഞു
എനിക്ക് ഒരു പേരുണ്ട്
“----------“
അത് നിന്റെ പേർ തന്നെയായിരുന്നു

ഇല്ലാത്ത സ്ഥലത്തേയ്ക്കുള്ള വഴി (2)

നമ്മുടെ ഈ കാലം കഴിഞ്ഞാൽ
പിന്നെ അവരുടെ ആ നല്ല കാലം വരും
എല്ലാ ഒഴിവു ദിവസങ്ങളിലും
ഓർമ്മയിലേയ്ക്ക് തുറന്നു കിടന്ന ഒരു വാതിൽ
രണ്ടാം നിലയിൽ അടഞ്ഞു കിടക്കും
നല്ല കാലം പുറത്ത് കാത്തു നിൽക്കും
നിറുത്താതെ അടിയ്ക്കുന്ന മണി കേൾക്കാൻ
ആളൊഴിഞ്ഞു പോയ രണ്ടു മുറികൾ
കഥയും കവിതയും ഉണങ്ങിപ്പോയ
മൂന്നാമത്തെ മുറിയിൽ
ഓർമ്മ ദിവസങ്ങൾ അടയാളപ്പെടുത്തീയ
കലണ്ടർ ചിതലരിയ്ക്കും.
കറുത്ത പനിനീർപ്പൂക്കൾ വിരിയുന്ന
ബാൽക്കണിയിൽ
അഴിയാൻ തുടങ്ങുന്ന കണ്ണുകളിലൂടെ
അണ്ണാറക്കണ്ണൻ ഭ്രാന്തിന്റെ അവസാനത്തെ കണ്ണി കാണും
നല്ല കാലം വരും അവർക്കെല്ലാം
പ്രഭാതസവാരിയിൽ ഗായകനില്ലാത്ത
പാട്ടു കേൾക്കും
സാന്ധ്യ ശോഭയിൽ തിളങ്ങിയ മുഖം
ചുരുങ്ങിച്ചുരുങ്ങി ഒരു തുള്ളി കണ്ണുനീരാകും
ഉച്ചമയക്കങ്ങളിലെ സ്വപ്നങ്ങളെല്ലാം
പ്രേക്ഷകരില്ലാതെ മറന്നൊടുങ്ങും.
ഒരു നാൾ സ്വയം കൊളുത്തീയ തീ കെടുത്താൻ
മഴയ്ക്കു വേണ്ടി ഭ്രാന്തിത്തള്ള അലറുമ്പോൾ
പെയ്യാത്ത മഴ നനഞ്ഞ്
ഉണങ്ങിപ്പോയ മഴവിൽക്കൊമ്പും കൊണ്ട്
ഒടുവിലത്തെ ഭ്രാന്തൻ എത്തിച്ചേരും.
അകലെ കമാനങ്ങൾ തീർത്ത വാതിലുകൾക്കപ്പുറത്ത്
മുട്ടുകുത്തി നിന്നവർ നല്ല കാലം നൽകിയ ദൈവത്തിന് നന്ദി പറയും
പിന്നെ ഭൂമിയിലവശേഷിയ്ക്കുന്ന
ഭ്രാന്തന്മാരെ രക്ഷിയ്ക്കാൻ ഇറങ്ങിപ്പോകും.

ഇല്ലാത്ത സ്ഥലത്തേക്കുള്ള വഴി (1)

സമ്മതിച്ചു, എല്ലാം മറക്കണം.
മാലിന്യങ്ങൾ കഴുകിക്കളഞ്ഞ്,
നമുക്ക് സ്ഫടികമാകണം.
അവ……….
അതെ;
എന്നിട്ട് നമ്മിലൂടെ കടന്ന്
പ്രകാശരശ്മികൾ
മഴവിൽക്കുഞ്ഞുങ്ങളായ് പുനർജ്ജനിയ്ക്കണം.
ഈ കഥ, ഇനി
ഇവിടെ, അവസാനത്തിൽ നിന്ന്
നമുക്ക് തുടക്കത്തിലേയ്ക്കെഴുതാം.
കഥയുടെ അവസാനം,
ആദ്യമായി കണ്ടുമുട്ടുന്നവർ,
ഏകന്തമായി നടന്ന വഴികളിലേയ്ക്ക്
തിരിച്ചു നടക്കും, ഇക്കുറി ഒരുമിച്ച്.
വഴിയിൽ,
ഒരു വൃശ്ചികക്കാറ്റിൽ
പട്ടം പറത്തിക്കൊണ്ട്
ഒരൊമ്പതു വയസ്സുകാരിയുടെ വാശി.
കണക്കുകൂട്ടിയാൽ, അവന്
വയസ്സ് പതിനഞ്ച്.
ചാറ്റൽ മഴ നനഞ്ഞ്
പട്ടം എവിടെയോ തകർന്ന് വീണു.
ഓടിത്തളർന്ന് വീണപ്പോൾ
ചളിയിൽ കുതിർന്ന കുഞ്ഞിപ്പാവാട.
പൊട്ടിയൊഴുകാൻ പോകുന്ന
മാനത്തേയ്ക്ക് നോക്കി
അവൾ മുമ്പിൽ നിന്നു.
മുഖത്ത് തുള്ളികെട്ടിയ ചാറ്റുമഴ
അവൻ തുടച്ചുകൊടുത്തപ്പോൾ
ഒഴുകിയിറങ്ങി, കണ്ണിൽ നിന്നൊരു
പെരുമഴ!
സാരമില്ല, നമുക്ക് ഇതൊക്കെ
കഴുകിക്കളയാം.
വരാൻ പോകുന്ന പെരുമഴയിൽ
മാലിന്യങ്ങൾ കഴുകി
നമുക്ക് സ്ഫടികമാകാം.
പക്ഷെ,
ആ മഴ പെയ്തുതീർന്നപ്പോൾ
ജീവിതം പകുതി തീർന്നിരുന്നു.
കഥയും –
ബാക്കി കഥയോ?
ബാക്കി കഥയിൽ
ഞാനും എന്റെ മകളും
നീയും നിന്റെ മകനും
മാത്രം, നമ്മളില്ല;
ഇനി മക്കൾ ജീവിക്കട്ടെ.
പക്ഷെ, കഴിഞ്ഞ പകുതിയിലും
നമ്മളില്ലായിരുന്നു,
ഞാനും നീയും മാത്രമായിരുന്നു.
അതെ, ഇല്ലാത്ത ഒരു കഥയിൽ,
അല്ലെങ്കിൽ,
വേറെ ഒരു കഥയുടെ
ഇടവേളയിലായിരിക്കണം
നമ്മൾ ജീവിച്ചത്,
ഇടവേള തീർന്നു.
കുട്ടികൾ സ്കൂളിൽ നിന്ന്
വരാറായി.